@"นี่แหละตัวฉัน"@

ในวันนี้

Fri, 18 Apr 2008 08:48:43 GMT

ในวันที่เราเดินทางมานาน เราจะรู้สึกว่าตัวเราเองมากไกลเกิน

ความตั้งใจรึป่าว ในวันนี้เรารู้สึกว่าตัวเองโตขึ้นอีกก้าวหนึ่ง

เริ่มมีเรื่องราวผ่านเข้ามาให้คิดกังวล เป็นห่วง ยิ่งโตยิ่งคิดมากขึ้น

ยิ่งโตยิ่งผูกพันกับสิ่งรอบข้างมากขึ้น มีอะไรผ่านเข้ามาในชีวิตมากมาย

มันเป็นทั้งสิ่งที่ดีและไม่ดี แต่เราก็จะพยายามเลือกที่จะจดจำ

แต่ในสิ่งที่ดี มันจะเป็นภาพแห่งความทรงจำที่จะอยู่กับเราไปตลอดเวลา

เวลามี 24 ชั่วโมงในทุกๆวัน แต่ทำไมบางวันเรากลับรู้สึกว่ามันผ่าน

ไปรวดเร็วแต่ในบางวันเรากลับรู้สึกว่ามันช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า

สักวันต้องเป็นของเรา

Mon, 24 Mar 2008 01:32:01 GMT

หากคุณโดนทิ้ง และเสียใจ . . .

จงคิดไว้ว่า . . . คุณไม่ใช่คนเดียวในโลกที่อกหัก

ไม่มีใครไม่เคยเสียใจ . . . ทุกคนเจ็บช้ำมาแล้วทั้งนั้น

ความเหงา . . . อาจทำให้รู้สึกอ้างว้าง

. . . แต่ไม่เคยทำให้ใครเจ็บปวด จงรักในขอบเขตที่จะรักได้ . . .

เพราะคนบางคนเกิดมาเพื่อ . . . จะให้เรารัก

แต่ไม่ได้เกิดมาเพื่อ . . . เป็นของเรา

คิดไว้ซะว่า . . . เมื่อก่อนเราไม่มีเค้า

เราก็อยู่ได้ . . . ตอนนี้ไม่มีเค้า จะต้องไปแคร์อะไร

อย่าคิดว่าเค้าคือคนที่ดีที่สุด . . .

ถ้าเค้าคือ คนที่ดีที่สุดจริงๆ เค้าคงไม่ทำให้คุณเสียใจขนาดนี้

ลองเปิดใจหาคนใหม่ . . .

เคยได้ยินคำนี้มั๊ย "เหนือ ฟ้า ยัง มี ฟ้า"

. . . ยังมีคนที่ดีที่สุดสำหรับคุณ

ยืนรออยู่ข้างหน้า . . . ก้าวเดินต่อไป อย่าย่ำอยู่กับที่

อย่าเดินถอยหลังไปหาอดีตที่ทำให้คุณเสียใจ

วันนี้อาจเป็นวันที่ฝนตก ฟ้าครึ้ม . . .

จงนึกไว้เสมอว่า . . . ต้องมีซักวันที่อากาศสดใส

. . . พรุ่งนี้ต้องเป็นของเรา . . .

วันเวลาผ่านพ้นไป

Tue, 04 Mar 2008 03:26:09 GMT

รู้สึกทำตัวไม่ถูกเหมือนกันน่ะเนี่ย

ที่ไม่ต้องไปเรียน มันเหงาเหงายังงัย

ไม่รู้ อยากรู้จังว่าคนอื่นอื่น จะเป็น

แบบเราหรือเปล่า เวลาผ่านไปเร็วจัง

ตอนที่เรียนอยู่ก็บอกตัวเองว่าเอาน่า

ออดทนหน่อยเดี๋ยวก็จบแล้ว แต่พอ

ณ วันนี้คิดถึงเพื่อน คิดถึงเวลาที่ต้อง

ไปเรียน แต่ก็น่ะ สักพักเราก็คงจะชิน

และกลับไปใช้ชีวิตแบบวันเก่าเก่า

แต่ก็มีสิ่งหนึ่งที่เพิ่มเข้ามา และไม่มีวัน

จะหายไป นั้นคือความเป็นเพื่อนระหว่าง

พวกเรา เพราะความเป็นเพื่อนซื้อมา

ด้วยใจ และไม่สามารถขายต่อให้ใครได้

หวังว่าเมื่อเรียนจบแล้ว มิตรภาพของ

ความเป็นเพื่อนจะยังคงอยู่ตลอดไป

ไม่ใช่พอเรียนจบ ความเป็นเพื่อนก็จบกัน

ถ้าเป็นแบบนั้นคงเศร้าใจน่าดูเลย

อยากว่า ดีใจที่ได้รู้จักทุกคน แม้บางครั้ง

อาจมีทะเลาะกัน ก็เพราะว่าเราเป็นเพื่อน

กัน

ปีกกับเชือก

Tue, 15 Jan 2008 12:13:16 GMT

เมื่อความรักเดินทางมาถึง มันได้มอบของล้ำค่าสองสิ่งทิ้งไว้ให้กับเรา

นั่นคือ “ ปีก” กับ “เชือก”

คนทั่วไปไม่รู้จักประโยชน์ของ “ ปีก” ได้แต่นึกกลัวว่าความรักจะติดปีกจนบินลับหายไป

จึงตัดสินใจ หยิบเชือกขึ้นมา – มัดรอบความรักเอาไว้จนแน่นหนา

แล้วความรักก็หายใจไม่ออก….

คนรักวางใจที่เห็นความรักถูกพันธนาการไว้เช่นนั้น

อย่างไร…ความรักก็จะอยู่กับเขาวันยังค่ำ

แต่เขาลืมคิดไปว่า ยิ่งถูกผูกมัด ความรักจะยิ่งคิดถึงอิสระ และการโบยบิน

ความรักจะพยายามแกะเชือกด้วยตัวเองทุกครั้งที่คนรักเผลอและทันทีที่สบโอกาส

ความรักจะติดปีกให้ตัวเอง และบินหายลับไปในความเวิ้งว้าง – กว้างใหญ่ของท้องฟ้า

เหลือเพียงเชือกพันธนาการไว้ให้ดูต่างหน้า ให้คนรักรู้ว่า ---

นี่ไม่ใช่หนทางที่จะทำให้ความรักอยู่รอด

………..

บทเรียนของสองสิ่งนี้ ไม่มีใครกำหนดวิถีทางที่ควรจะเป็น จะเลือกหยิบ

" เชือก " หรือ " ปีก " นั้น ..ขึ้นอยู่กับหัวใจ

บางคู่ติดปีกให้กันและกันด้วยรอยยิ้ม และพาตัวเองขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความรู้สึกตื่นตาตื่นใจ

ประสบการณ์แปลกใหม่ทำให้คนสองคนหลงลืมกัน

ความกว้างของท้องฟ้าทำให้มองหากันไม่เห็น สุดท้ายต่างบินไปอย่างที่ใจอยาก

และไม่เคยกลับมาหากันอีกเลย

เพราะทั้งคู่ลืม “ เชือก” ทิ้งไว้ข้างล่าง

ยิ่งบิน – ยิ่งห่าง ฟ้ากว้าง – ใจยิ่งไกล

นั่นคือเหตุผลที่ว่า ทำไมความรักต้องมอง “ ปีกเสรี “ ไว้ให้ พร้อมกับ “ เชือกพันธนาการ”

“ ปีกเสรี” มอบอิสระและช่องว่างอันเวิ้งว้างให้กับความรัก ในขณะที่

“ เชือกพันธนาการ” มองความชิดใกล้ ซึ่งถ้าไม่รู้จักใช้ –

จะไม่เหลือช่องว่างแม้แต่จะให้ลมหายใจเดินทางผ่าน

เมื่อความรักห่างเกินพอดี หรือแนบสนิทจนอึดอัดไปทั้งใจ

คู่รักหลายคู่จึงไปไม่รอด เพราะไม่รู้จักเว้นช่องว่างระหว่างกัน….

จะมีเพียง "คนของความรัก" เท่านั้น ที่รู้จักใช้ทั้งสองสิ่งนี้อย่าง ชาญฉลาด

เขาและเธอติดปีกแห่งรักให้กันและกัน พาตัวเองบินขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยหัวใจเสรี

ต่อให้ฟ้ากว้าง ทางไกลแค่ไหน เขาและเธอไม่มีวันจะหลงลืมกัน…..

เพราะคนทั้งคู่ได้คล้องเชือกแห่งพันธนาการที่ข้อมือของกันและกันไว้แล้ว

เมื่อเชือกเริ่มตึง….. เพราะบินไปจนสุดทาง อิสระเสรีจะทำให้คนทั้งคู่คิดถึงกรงของความผูกพัน

และจะบินกลับมาหากัน - เพื่อจะออกเดินทางพร้อมกันอีกครั้งด้วย เชือกพันธนาการเส้นเดิม

…ที่อาจสั้นลงด้วยความเต็มใจของความรัก

อย่าอยู่ห่าง – จนเขารู้สึกเคว้งคว้าง

แต่อย่าใกล้—จนเขาหายใจไม่ออก

ให้สองมือได้เป็นอิสระ

ในขณะที่ลมหายใจยังเดินทางถึงกัน

…. เพราะช่องว่างที่เหมาะสมเท่านั้น

…..ที่ความรักจะงอกงามได้

แล้วความรักของเพื่อนๆ ล่ะเป็นอย่างไรกันบ้าง

บางสิ่งที่บางคนลืมไป

Tue, 15 Jan 2008 06:05:03 GMT

ฟ้ามิได้แบ่ง ‘ยอดคน’ กับ ‘คนธรรมดา’ ออกจากกัน
ยอดคนจะปรากฏขึ้นเสมอแต่นั้นมิใช่เพราะ ‘ฟ้ากำหนด’

การที่ ‘ยอดคน’ ปรากฏขึ้นได้

เพราะเขาผ่านการ ‘ฝึกฝน’ และ ‘เรียนรู้’ ที่จะเป็นยอดคน

.........................................................

“อัจฉริยะ” ไม่ใช่สัตว์ประหลาดที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ
แต่เป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมา ไม่มีใครเก่งมาตั้งแต่เกิด
คนเก่งได้นั้นต้องได้รับการฝึกฝน
ม้าดีต้องมีคนขี่เพื่อให้ได้ฝึกฝน

นักกีฬาที่ดีต้องมีโค้ชที่ดีมาฝึกฝน

........................................

อย่าดูถูกตัวเอง

อดีตไม่สำคัญว่าเราเป็นใคร
สำคัญที่ว่าวันนี้เราต้องการเป็นใคร
จงเคารพนับถือในความสามารถของตัวเอง
ยกย่องและให้เกียรติตัวเอง

.............................................

สมองของคนเราเหมือนพื้นดินที่ว่างเปล่า
เมื่อเราปลูกอะไรลงไปเราก็จะได้ผลเป็นอย่างนั้น ...

จงปลูกฝังแต่สิ่งดีๆลงไปในสมอง

คำพูดใดๆ ที่เราเคยได้ยินซ้ำๆ ซากๆ เกิน 37 ครั้ง

มันจะกลายเป็น “อุปนิสัย” ของเราทันที

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกคือ “สิ่งแวดล้อม”

อย่าปล่อยให้ความคิด หรือคำพูดของคนบางคนมาตัดสินชีวิตของเรา
ในโลกนี้ไม่มีใครมีอิทธิพลกับตัวเรา นอกจากตัวเราเอง

............................................................

ชีวิตไม่ใช่เกมส์กีฬา ไม่มีเวลาพักครึ่ง ไม่มีการขอเวลานอก

และที่สำคัญคือ ‘เปลี่ยนตัวผู้เล่นไม่ได้’

ไม่มีใครเกิดมา ‘ล้มเหลว’ มีแต่ ‘ล้มเลิก’

...........................................

คนฉลาด.. ต้องโง่เป็น

คนโง่ไม่เป็น..จะไม่มีทางฉลาด

.......................................................

เพียงคุณคิดว่าคุณทำได้ คุณก็ทำได้ตั้งแต่ที่คุณคิด

แต่หากคุณคิดว่าคุณทำไม่ได้ คุณก็ทำไม่ได้ตั้งแต่ที่คุณคิด

สิ่งที่เลวร้ายที่สุดของมนุษย์
คือความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ‘ทางจิต’

ที่ตอกย้ำตัวเองว่า .. ทำไม่ได้

..........................................

แม้แต่ “คิด” ยังไม่กล้าที่จะคิด

แล้วชีวิตจะประสบความสำเร็จได้อย่างไร?
จงกล้าที่จะเผชิญความล้มเหลว..

ความล้มเหลวคือครูที่ทดสอบตัวเรา
If you want to be successful, you have no choice.

.......................................................

มนุษย์ คือจุดศูนย์กลางของเส้นรอบวงที่ไม่มีขีดจำกัด ..

ทำไมมนุษย์เหมือนกันจึงประสบความสำเร็จไม่เท่ากัน

นั่นเป็นเพราะ มนุษย์แต่ละคน
ได้รับโอกาสทางความคิดที่แตกต่างกัน

............................................................

คนสำเร็จมองปัญหาเป็นโอกาส

คนล้มเหลวมองโอกาสเป็นปัญหา
คนสำเร็จจะปรับตัวเองไปหาโลกภายนอก

คนล้มเหลวจะให้โลกภายนอกปรับตัวเข้าหาตัวเอง

......................................................

Team work is less ‘E-GO’ and more ‘WE GROW’
คนสำเร็จระดับผู้บริหาร เป็นผู้นำขององค์กรต่างๆ ในโลกนี้

กว่า 85% ทั่วโลกล้วนแล้วแต่มิใช่คนเก่ง แต่เป็นคนดีทั้งสิ้น

คนเก่ง.. มักจะมี 'อัตตา'
จะไม่ยอมปรับตัวเข้าหาโลก ไม่รับฟังความคิดเห็นของคนอื่น
ไม่ยอมรับการพัฒนา..ความรู้ และสิ่งใหม่ๆ ‘ปกครองคนไม่ได้’

คนเก่ง..ใช้เวลา 2-3 ปีก็สอนให้เก่งได้ ..

แต่.. คนดีต้องใช้เวลา ‘ชั่วชีวิต’ สอนกัน
คนเก่งมักจะขาดความจงรักภักดี
ไม่มีความกตัญญู

.................................................................

“ความรู้” เป็นเพียง “พลังอำนาจแฝง” ชนิดหนึ่งเท่านั้น

“ความรู้” จะกลายเป็น “พลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่” ได้

ก็ต่อเมื่อมันถูกนำไปใช้อย่างชาญฉลาดเท่านั้น

......................................................

ฟัง..แต่..ไม่ได้ยิน

ได้ยิน..แต่..ไม่เข้าใจ

เข้าใจ..แต่..ไม่ลึกซึ้ง
ลึกซึ้ง..แต่..ไม่แตกฉาน

แตกฉาน..แต่..นำไปใช้ไม่เป็น ! ! !

.......................................................

จงนำศักยภาพและอัจฉริยภาพที่ซ่อนเร้นในตัวเรา
มาใช้อย่างชาญฉลาด

เสียใจไม่ใช่เรื่องแปลก

Wed, 19 Dec 2007 12:33:51 GMT

ความอ้างว้างไม่ได้โหดร้ายอะไรนัก

มันก็แค่ช่วงเวลาที่เธอควรใช้มันให้กับตัวเอง

หลังจากที่วุ่นวายไปกับชีวิตคนอื่นมานานพอควร

ถ้าเธอเคยหกล้ม

เธอก็จะเดินอย่างระมัดระวังมากขึ้น

ไม่ใช่คิดจะไม่เดินอีกเลย

บางครั้งคนเรา

ก็ต้องยอม รับในสิ่งที่ตัวเองไม่เข้าใจ

และต้องยอมรับในการตัดสินใจของคนอื่น

ถึงมันจะไม่ดีกับเธอเลยก็ตาม

เพราะเราเลือกแต่เหตุการณ์นี้

ให้เกิดกับชีวิตเราไม่ได้เสมอไป

ความรักก็มีชีวิตเหมือนดอกไม้

และไม่มีแจกันใด

จะถนอมความงามของดอกไม้ไว้ได้ตลอดไปหรอก

ความเสียใจไม่ใช่เรื่องแปลก

แต่หากเสียใจไม่จบสิ้น นั่นจึงแปลก

ในขณะที่โลกหมุนรอบดวงอาทิตย์

มันก็ต้องไม่ลืมที่จะหมุนรอบตัวเอง

ในขณะที่เธอรักใคร

เธอก็ต้องไม่ลืมที่จะรักตัวเอง

หากคนเรามีความรักได้ครั้งเดียวในชีวิต

นั่นจึงควรร่ำร้องเมื่อรักได้สูญหาย

แต่ความจริงแล้ว

คนเรามีความรักได้หลายพันครั้งตลอดทั้งชีวิต

เมื่อเธอรู้สึกว่าตัวเองไม่เหลือใคร

นั่นคือสัญญาณเตือนว่า

เธอควรให้ความสำคัญกับตัวเองได้แล้ว

คนเราสามารถจำอะไรก็ได้

แต่เมื่อจำแล้ว

กลับไม่สามารถเลือกที่จะลืมบางส่วนของมันได้

แต่เลือกที่จะนึกถึงมันให้น้อยที่สุดได้

ไม่ว่าความรักจะทำให้วันนี้ของเธอปวดร้าวยังไง

แค่ครั้งหนึ่ง เธอเคยได้รักจากคนที่อยากรัก

เธอก็โชคดีมากแล้ว

สำหรับบางคน

ถ้าจะรัก ก็ยังไม่เจ็บ ถ้าเคยรัก ก็แค่เคยเจ็บ

แต่ถ้ายังรัก ก็จะยังเจ็บ

ขึ้นอยู่กับว่า เธออยากเป็นแค่คนที่เคยเจ็บ

หรืออยากเป็นคนที่ยังเจ็บอยู่ทุกวัน

เธอเคยฝืนใจรับใบปลิว

ที่แจกตามหน้าห้างสรรพสินค้า

เพราะเกรงใจคนแจกมันและ บางที

อาจมีคนรับความรักของเธอไป

เพราะเหตุผลอย่างเดียวกัน

สุดท้าย เขาก็ทิ้งมัน

เหมือนกับที่เธอทิ้งใบปลิวนั่นแหละ

คนบางคน

เป็นเพื่อนที่ดีได้ เป็นพี่ที่ดีได้ เป็นน้องที่ดีได้

แต่เป็นคนรักที่ดีไม่ได้

ก็ควรให้เขาเป็นในสิ่งที่เขาเป็นได้ และเป็นได้ดี

หลายๆสิ่งในโลก

ล้วนถูกสร้างมาให้มีด้านตรงข้าม

มันจึงต้องมีจุดผกผันแปรเปลี่ยน

ความรักก็มีจุดเปลี่ยนของมัน

จึงเป็นเรื่องจำเป็น ที่เธอต้องยอมรับมันให้ได้

แก้วกาแฟใบโปรด แตกไปเสียแล้ว

เก็บไว้ก็บาดมือ

ความรัก จากไปเสียเสียแล้ว

เก็บไว้ก็บาดใจ

สำหรับความรักที่ผ่านมา

ควรแยกให้ได้ว่า อะไรควรจำไว้ประทับใจ

อะไรควรจำไว้เป็นบทเรียน

ค่ำคืนแห่งความเงียบเหงา

ไม่ได้ยาวนานไปกว่าคืนไหนๆ หรอก

อีกไม่นานก็เช้า ชีวิตก็วุ่นวายเหมือนเดิมแล้ว

หนังสือเล่มไหนที่อ่านแล้วไม่ถูกใจ

ก็ไม่ต้องกลับไปอ่านรอบสอง

ความทรงจำที่นึกถึงแล้วเจ็บปวด

ก็อย่าไปนึกถึงมันเป็นครั้งที่สอง

เมื่ออ่อนแอจนถึงที่สุด

ความเข้มแข็งจะเข้ามาแทนที่

เมื่อเธออยากให้หัวใจมีความรัก

ก็ต้องยินยอมที่จะให้มันเจ็บปวด

เหมือนเด็กที่อยากจะเดิน

ก็ต้องยินยอมที่จะล้มลุกคลุกคลาน

ความรู้สึกสูญเสีย ร้ายแรงเสมอ

สำหรับคนที่ไม่ยอมรับความจริง

ความเจ็บปวด

ไม่ได้ต้องการเวลาเพียงไม่กี่วันในการรักษา

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่า

เธอจะเลิกเจ็บปวดเมื่อไหร่

แต่มันอยู่ที่ว่า

เธอจะใช้ชีวิตในขณะที่ยังเจ็บปวดอย่างไรต่างหาก

คนที่ควรรัก อาจไม่ใช่คนที่เธอรัก

อาจไม่ใช่คนที่รักเธอ

อาจไม่ใช่คนที่รักกันมาก่อน

อาจไม่ใช่คนที่กำลังรักอยู่

อาจไม่ใช่คนที่คิดจะรัก

แต่คนที่ควรรัก

อาจเป็นคนที่เธอยังไม่เคยรักเลยก็ได้

ทำไมต้องเรียกร้องความรักจากคนๆเ ดียว

ในเมื่อเธอก็มีความรักจากคนรอบข้างมากมาย

ไม่มีความเจ็บปวดครั้งใด

ไม่ให้ประโยชน์กับชีวิต

ขึ้นอยู่กับว่า

เธอรู้จักที่จะใช้ความเจ็บปวดนั้นทำให้เธอเข้มแข็ง

หรือปล่อยให้มันทิ่มแทง จนเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า

การเปลี่ยนแปลง เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นง่ายที่สุด

และยอมรับได้ยากที่สุด

แต่เมื่อเรายอมรับได้แล้ว

มันก็จะเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด

ความรักไม่ได้ทำร้ายใคร

แต่คนเรามักใช้มันทำร้ายตัวเอง

เด็กที่เพิ่งหกล้ม

อย่าไปถามเขาว่า

เจ็บมากมั้ย หายเจ็บหรือยัง

นั่นจะทำให้เขายิ่งร้องไห้

หัวใจที่เจ็บปวด

ก็อย่าไปถามซ้ำๆ ถึงความเจ็บนั้นเลย

ความเจ็บปวดที่ร้ายแรงที่สุด คือ

ความเจ็บปวดที่เธอเฝ้าคิดถึงแต่มันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ถ้าเธอเคยล้ม

เธอก็จะเดินอย่างระมัดระวังมากขึ้น

นั่นเองคือเหตุผลว่า

ทำไมคนเราจึงต้องเจ็บปวดเสียบ้าง

ถ้าความรักของเธอเหมือนดอกไม้

หัวใจเขา เหมือนทะเลทราย

คงเปล่าประโยชน์ ที่เธอจะปลูกดอกไม้ให้งดงามในทะเลทราย

ระหว่างการเดินทาง

หากมีเพื่อนร่วมทางสักคน

ก็นับว่าเป็นโชคดีของเธอแล้ว

และเมื่อเขาจำเป็นต้องแยกไป

เธอควรขอบคุณที่เขาร่วมทางมา

ไม่ใช่ตัดรอนต่อว่า ที่เขาแยกทางไป

ว่ากันว่า ช่วงชีวิตของคนเรามีจำกัด

ยิ่งใช้เวลาไปกับความเศร้าโศกนานเท่าไหร่

ก็จะเหลือช่วงเวลาที่ดี ลดน้อยลง

อดีตมีไว้จำ ความทรงจำมีไว้เจ็บ

Mon, 17 Dec 2007 10:36:07 GMT

อดีต

.................

คือสิ่งที่ผ่านไปแล้วแม้บางครั้ง

มันจะไม่น่าจดจำสักเท่าไร

แต่อย่างน้อย

อดีต

ก็ทำให้เราได้รับรู้ว่า

บางครั้งเราควรทำตัวเช่นไร

บางครั้งเราควรปฏิบัติแบบไหน

และบางครั้งเราควรยึดติดกับมันมั้ย??

-*-

ส่วน....ความทรงจำ

บางคนคิดว่ามันมีไว้เจ็บ

จึงเป็นจุดกำเนิดของคำที่ว่า

>>>อดีตมีไว้จำ ความทรงจำมีไว้เจ็บ<<<

หลายคนคงจะคุ้นเคยกับคำคำนี้

แต่สำหรับเรา

..............................

............

...

อดีต คือ สิ่งที่น่าจดจำ

และ

ความทรงจำ คือ สิ่งที่ดีที่สุด

ถ้าทุกคนคิดแบบนี้

คงจะไม่มีใครเจ็บช้ำอีกต่อไป

คงจะไม่มีใครต้องมีแผลใจครั้งใหม่

และ ก็คงไม่มีใครต้องเสียใจเพราะสิ่งเหล่านี้

เริ่มเถอะค่ะ

ตั้งแต่วันนี้

เริ่มจดจำสิ่งดีดี ที่เรามีต่อกันดีกว่า

ส่วน แง่ที่ไม่ดี เราก็ไม่สมควรไปจำมัน

เพราะถึงจำไปก็รกสมองเราอยู่ดี

ขอเป็นกำลังใจให้กับคนทุกคน

ที่มีอดีตที่แสนปวดร้าว

และ.....

ความทรงจำที่แสนเจ็บปวด

ให้คิดว่า

ปัญหาทุกปัญหามีทางแก้

ทุกสิ่งทุกอย่าง มีทางออก

ถึงวันนี้ฟ้าจะครึ้มฝน..แต่อีกไม่นานก็จะสว่างจ้า

เพราะฉะนั้น.....พวกเรา

ทุกคนต้องสู้ และยืนหยัดได้ด้วยความเข้มแข็ง

กำลังแรงกำลังใจจากคนรอบข้างยังมีอยู่เสมอ

แต่บางครั้งพวกเขาก็ไม่แสดงออก

ขอเป็นกำลังใจให้กับทุกทุกคน

อย่าท้อแท้ ชีวิตยังมีพรุ่งนี้เสมอ

สู้ๆนะค่ะ

เหนื่อย

Wed, 12 Dec 2007 02:05:13 GMT

เหนื่อยมั่กมาก ทำIS ไปไม่ถึงไหนเลย พึ่งผ่านบทที่ 3

แล้วบทที่ 4 นู๋เจี๊ยบจะทำยังงัยเนี่ย คิดไม่ออกเลย แล้ว

มันจะเสร็จ ทันวันที่ 1-6 มกราคม 2551 มั้ยเนี่ย จะจบชีวิต

หรือจะเรียนจบเนี่ยน้องเจี๊ยบ เพื่อนๆ ใครก็ได้ช่วยที

เหนื่อยมาก นอนก็ดึก ทำอะไรก็ไม่ค่อยได้ ท้อมาก

เฮ้อ! อุตสาลาพักร้อน 2 วัน เพื่อที่จะตั้งหน้าตั้งตา

ทำ IS ให้มันเสร็จ จะรอดมั้ยหน้อ ตัวขี้เกียจก็เกาะเต็ม

ไปหมดเลย ฮื่อๆๆๆ

ฮืม

Thu, 29 Nov 2007 10:57:02 GMT

ใกล้กำหนดที่จะต้องส่ง IS แล้ว

ทำไมฉันยังขี้เกียจอยู่เลย ไม่ขยันกระตือ

รือร้นเลย แล้วแบบนี้จะเรียนจบมั้ยล่ะเนี่ย

ขี้เกียจจริงๆๆ เพื่อนๆล่ะเคยเป็นแบบนี้กันบ้างรึเปล่า

ไอ้โรคขี้เกียจตัวเป็นขน

365 วัน

Fri, 23 Nov 2007 14:42:55 GMT

365 วันเพื่อเรียนรู้คำว่า "รัก"

คำว่า "รัก" สั้นแต่บางคนใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเรียนรู้คำๆ นี้ ถ้าคิดจะปลูกต้นรัก ต้องรู้จักรดน้ำ พรวนดินให้สัมพันธภาพยืนนาน หลายๆ คนก็ต้องเสียอนาคตและบางคนถึงกับต้องจบชีวิตของตนเองก็เพราะคำนี้ ในขณะที่อีกหลายๆ คนดูเหมือนประสบความสำเร็จในการเรียนรู้คำว่า "รัก" มีชีวิตครอบครัวที่ใครๆ อิจฉา แต่จริงๆแล้วเจ้าตัวไม่ได้คิดเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย กลับพยายามดิ้นรนเพื่อเรียนรู้คำว่า "รัก" จนครอบครัวสับสนวุ่นวาย
เชื่อว่าคนที่เกิดมาทุกคนนอกจากความรักที่ได้รับจากคุณพ่อคุณแม่และญาติพี่น้องแล้วพวกเขาก็สนใจที่จะเรียนรู้คำว่า "รัก" อยู่ตลอดชีวิต วันนี้เรามีนิทานที่จะเล่าให้ฟัง หวังว่าเมื่ออ่านจบแล้วพวกเราคงได้เข้าใจและเรียนรู้คำว่า "รัก" ได้มากขึ้น................เรื่องมีอยู่ว่า

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งเหงาอยู่ริมรั้วเธอมองดูกระถางต้นไม้ที่แห้งเฉา ดินแตกระแหง แต่ยังมีเมล็ดพืชงอกงามอยู่ในนั้น เธอเก็บเมล็ดพืชนั้นมาด้วยความสงสัย...อยากรู้ว่ามันงอกขึ้นมาได้อย่างไร?
วันที่ 1 เธอนำเมล็ดพืชนั้นมาปลูกในกระถางใบใหม่..รอคอยวันที่มันจะเติบโต เธออยากเห็นเมล็ดพืชโตเร็วจึงรดน้ำจนล้นกระถาง
วันที่ 2 เธอเฝ้าดูการเจริญเติบโตของเมล็ดพืชนั้น..ทันใดนั้นก็มีปลาทองออกมาจากเมล็ดนั้น เด็กหญิงเอาปลาทองใส่ไว้ในโหลและคิดว่าคงรดน้ำมากเกินไปจึงเอากระถางไปใส่ไว้ในเตาอบและเฝ้าดู
วันที่ 3 เธอเปิดเตาอบออกดูเห็นลูกไก่เดินอยู่ในนั้น มันมองมาที่เธอและเดินตามเธอตลอดเวลา เด็กหญิงมีความคิดว่าควรจะใส่ปุ๋ยให้มันและเริ่มเทปุ๋ยจนหมดถุง และ..รอ
วันที่ 4 มีริบบิ้นสีแดงออกมาจากเมล็ด เธอดีใจมากนำริบบิ้นมาผูกให้กับลูกไก่ แต่ละวันเด็กผู้หญิงจะเฝ้ารอดูว่าจะมีอะไรออกมาจากเมล็ดพืชอีก เธอมีความสุขกับการได้ดูแลเมล็ดพืช รดน้ำ พรวนดิน ให้แสงแดดที่แรงกล้า

วันที่ 30 เด็กหญิงเบื่อที่จะรดน้ำ พรวนดิน ให้แสงแดด และดูแลต้นไม้ เธอรู้สึกไม่ตื่นเต้นกับสิ่งที่จะออกมาจากเมล็ดพืชนั้นเหมือนแต่ก่อน เธอทิ้งต้นไม่นั้นไว้โดยไม่สนใจมันอีก..ต้นไม้เริ่มแห้งเฉาใบไม้เริ่มเป็นสีเหลือง ไม่มีอะไรออกมาจากเมล็ดพืชอีก..

วันที่ 180 ใบไม้เริ่มแห้งกรอบ ดินเริ่มแตกแยกเหมือนครั้งแรกที่เด็กหญิงเจอมัน..เธอเศร้าเสียใจอย่างมาก

วันที่ 250 เด็กหญิงรดน้ำในปริมาณที่พอเหมาะ...เธอมีความหวังที่จะได้พบสิ่งที่ทำให้ประหลาดใจอย่างที่เคยเป็น
วันที่ 251 เธอนำกระถางมารับแสงแดดอ่อนๆตอนเช้าด้วยใจที่เบิกบานและเต็มไปด้วยความหวัง
วันที่ 252 เธอใส่ปุ๋ยและพรวนดินให้ต้นไม้ มีลูกไก่ที่ผูกริบบิ้นสีแดงและปลาทองในโหลอยู่ใกล้ๆ
วันที่ 300 การเอาใจใส่ ดูแลอย่างใกล้ชิดของเธอทำให้ต้นไม้กลับมาออกใบเขียวชอุ่ม..และที่น่าประหลาดใจคือ เมล็ดพืชกลายเป็นดอกสีแดงเล็กๆรูปร่างคล้ายหัวใจ... เด็กหญิงตื่นเต้นดีใจกว่าทุกครั้ง
วันที่ 340 เธอร้องเพลงและพูดคุยกับดอกไม้สีแดงนั้นทุกเวลาที่ว่าง เธอรู้สึกมีความสุขมาก..ที่ได้คอยเอาใจใส่โดยไม่ได้สนใจว่ามันจะกลายเป็นอะไรต่อไป..เด็กหญิงไม่คาดหวังให้ดอกไม้กลายเป็นสิ่งใด เธอเพียงทะนุถนอมและดูแลมันอย่างดีที่สุด
วันที่ 365 เด็กหญิงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง กระถางตรงหน้าเธอไม่มีดอกไม้สีแดงรูปหัวใจอีกแล้ว ดอกไม้ที่เธอเฝ้าดูแลหายไป
แต่เธอไม่เศร้า ไม่เสียใจ ไม่ร้องไห้ เพราะมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง เขาสามารถพูดคุยกับเธอ ยิ้มให้เธอ ไปทุกที่กับเธอ เข้าใจเธอ และเธอก็ไม่เคยเหงาอีกเลย
เด็กผู้หญิงใช้เวลา 1 ปี ในการเรียนรู้เรื่องความรัก และในที่สุดเธอเรียนรู้ว่า
1. ต้นไม้แห่งความรัก หากรดน้ำ พรวนดิน ให้แสงแดดที่จัด และดูแลต้นไม้มากจนเกินไปไม่ได้แปลว่ามันจะเจริญเติบโต แต่มันอาจกลายเป็นสิ่งที่เธอคิดไม่ถึง อาจดูน่าสนใจแต่สิ่งที่ได้มานั้นจะนำมาซึ่งความผิดหวัง เสียใจก็เป็นได้

2. การที่เราคาดหวังกับความรักมากเท่าไรเมื่อไม่เป็นอย่างที่หวังเราจะยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น และถึงแม้เราจะยอมรับที่จะสูญเสียแต่ก็ไม่มีทางหนีจากความเจ็บปวดได้
3. ช่วงแห่งการดูใจกันหากจะรักใคร จงปลดปล่อย "คนที่รัก" ให้เป็นอิสระ หากรักนั้นย้อนกลับมา รักนั้นก็คือของเราและจะเป็นของเราตลอดไป หากรักนั้นมิได้กลับมา รักนั้นก็มิได้เป็นของเราตั้งแต่แรก
4. การเอาใจใส่กันเป็นสิ่งที่ช่วยหล่อเลี้ยงให้ความรักคงอยู่ต่อไป
5. ไม่มีคำว่าสาย สำหรับความรักแท้ เพราะ “รัก” เริ่มต้นใหม่ได้ด้วย
การรู้จักให้อภัย รู้จักลืมสิ่งที่เคยผิดพลาดระหว่างกัน
การรู้จักขอโทษ และไม่พยายามทำผิดอีก
ความอดกลั้น อดทน ซึ่งถือเป็นความรับผิดชอบซึ่งกันและกัน
ความเข้าใจซึ่งกันและกัน แล้วปรับความเข้าใจใหม่อยู่เสมอ
ความไว้วางใจกัน ต่างต้องรู้จักเคารพในสิทธิส่วนบุคคลของกันและกัน จงยืนอยู่ด้วยกัน แต่ว่าอย่าใกล้กันนัก เพราะว่า ต้นไม้ใดๆ ก็ไม่อาจเติบโตใต้ร่มเงาของกันได้

ความเสียสละ ไม่ยึดติด ไม่เรียกร้อง และปราศจากเงื่อนไข
คุณล่ะ......ใช้เวลาเท่าไรในการทำความรู้จักและพยายามเข้าใจในคำว่า "รัก"..... และคำว่า "รัก"ของคุณเป็นเช่นไร

หมดใจ

Thu, 22 Nov 2007 11:53:01 GMT

ความรู้สึก . . . ของคนที่หมดใจ
จะพูดยังไง . . . ก็ช้ำทั้งนั้น
แม้พูดว่า . . . ยังรักยังผูกพัน
แต่สุดท้าย . . . ก็ทิ้งกันจากไป

เพียงแค่ใช้คำพูด . . . ให้ดูดี
สารพันคำ . . . ที่จะหามาบอกได้
แต่ความหมายของมันก็คือเธอ . . . หมดใจ
อย่าร่ำลาให้มากมาย . . . อยากไปไหนก็เชิญ

เมื่อก่อนสองเรา เคยตั้งคำถามและตอบ
ว่าแฟนเพื่อนชอบกล่าวคำไหน เมื่อเลิกรา
ตอนนั้นฉันไม่เคยคิดเลยว่า …
คำเหล่านั้นจะย้อนกลับมาที่ตัวฉันเอง …. เฮ้อเศร้าจริง ๆ
ว่าแต่เราก็ขอเรียบเรียงประโยคคำบอกลาของแฟนที่ขอเลิกกับเรา
และคำบอกลาของแฟนเพื่อน มาให้เพื่อน ๆ ได้อ่านด้วยค่ะ
คำเหล่านี้… มันสุดแสนจะเจ็บปวดจริง ๆ

"เธอดีเกินไป" … ได้ เดี๋ยวฉันจัดแบบเลว ๆ ให้
"ตอนนี้อยากอยู่เป็นโสดมากกว่า อยากอยู่กับเพื่อน"
… เออ งั้นก็ไปจองคานทองซะ!
"ฉันไม่เคยคิด ที่จะให้คุณมาเป็นแฟนฉัน"
… แล้วมาจีบฉันทำไม?
"เราคิดกับนายแค่เพื่อน…นายอย่าคิดมากกว่านั้น"
… เอ้า!แล้วที่จับมือ แล้วชวนฉันไปโน่นนี่
โทรคุยทั้งคืนหมายความว่าไง

"ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่ผ่านมา เรามันเลวเอง
คงกลับไปหมือนเดิมไม่ได้แล้ว" … ?
"ขอโทษ เราไม่เหมาะสมกันเลย เลิกกันเหอะ"
… ไม่เหมาะสมตรงไหนฉันอยากรู้
"สำหรับเรา เป็นเพื่อนกันก็เกินพอแล้ว" …หมายความว่าไงอ่ะ?
"เรามีคนใหม่ แล้วเลิกกันเถอะ " … อ้าว! แล้วไปมีตอนไหนเนี่ย
"เราต่างกันเกินไป" …แล้วเธอมาจากดาวไหนล่ะ?

"เราไปด้วยกันไม่ได้" …จะไปไหนเหรอ? ถึงไปด้วยกันไม่ได้
"ยังมีคนอื่นที่ดีกว่าฉันนะ" …แน่นอน! อันนี้รู้อยู่แล้วว่าเธอนะเลว
"ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างนะ" …ไม่ฉันไม่ต้องการคำนี้นะ

"นึกถึงความจริงบ้างสิ" … แล้วนี่ฉันฝันอยู่หรือไง?
"ฉันชอบเธอแบบพี่ชาย น้องสาวมากกว่า"
… โอ้ย แม่ฉันคงไม่ต้องการลูกแบบนี้หรอก
"มันสายไปแล้วล่ะ" … แล้วทำไมเพิ่งมาบอกอ่ะ

โอ้ยยย… คิดแล้วก็ปวดใจจัง…

1 ก้าวเดิน

Wed, 21 Nov 2007 02:35:32 GMT

เมื่อวานเหนื่อยมาก เพราะต้องไปสรรพากร

คุยกับสรรพากรแล้วปวดหัวมั่กมาก เบื่อๆ

เมื่อไหร่ เราจะได้ทำงานแบบอื่นสักที่

1 ก้าวเดิน

1 ก้าวเดินในวันนี้มันจะทำให้เราเข้มแข็ง

ขึ้นและสามารถเผชิญกับปัญหาต่างๆ ได้

วันนี้เราอาจจะพบเจอกับปัญหาแต่เมื่อวันนึง

เราผ่านพ้นมันไปได้เมื่อเราลองมองย้อนกลับมา

เราจะเห็นว่าปัญหามันนิดเดียว เพราะว่าเราสามารถ

ผ่านพ้นมันไปได้แล้ว วันเวลาทำให้เราเติบโตขึ้น

พบเจอกับสิ่งต่างๆมากขึ้น เราควรจะเรียนรู้

และศึกษาวิธีดำรงชีวิตให้อยู่ได้ในสภาพสังคม

ปัจจุบัน เพราะถ้าเราไม่ปรับตัวเรา เราก็อยู่ไม่ได้

จงเข้มแข็งเมื่อพบเจอปัญหา แต่อย่าเป็นคนแข็งกระด้าง

จนทำให้เราลืมความอ่อนโยน

บทความ

Fri, 16 Nov 2007 21:39:34 GMT

วันและคืนผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ชีวิตคนเราไม่มี

อะไรมากมายไปกว่าการดำเนินชีวิตตามเส้นทาง

ที่แต่ละคนได้เลือกเดิน บทเส้นทางชีวิตของคน

แต่คนย่อมแตกต่างกันเสมอ เป็นไปไม่ได้เลยที่

เส้นทางชีวิตของคนทุกคนจะเหมือนกัน ขนาดคนที่

ใช้ชีวิตครอบครัว ยังมีชีวิตประจำวันที่แตกต่างกัน

ไป อย่าพยายามยึดติดกับอะไรมากมายนัก ชีวิตคน

เราไม่มีอะไรแน่นอนหรอกน่ะ จงทำวันนี้ให้ดีที่สุด

และเราก็ต้องจำเอาไว้ว่าไม่มีใคร ทำอะไรเราได้

นอกจากตัวของเราเอง

ฮ่า!

Fri, 16 Nov 2007 21:03:22 GMT

โหลดเพลงได้อีกแล้ว ดีใจ!มั่กมาก my spaces

ของนู๋เจี๊ยบเกือบจะสมบูรณ์แล้วนี่ก็ปาเข้าไป

ตี 4 แล้ว ไม่หลับไม่นอน

เฮ้ๆๆๆๆ

Fri, 16 Nov 2007 19:30:13 GMT

ดีใจจังเลย วันนี้เราอัพเดรสรูปได้แล้ว ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ในที่สุดก็ทำได้สำเร็จแล้ว ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จ

อยู่ที่นั้น ปาเข้าไปตีหนึ่งครึ่งแล้วยังไม่ยอมหลับยอมนอน

งานการก็ไม่ทำ เฮ้อ

คนข้างบน

Thu, 15 Nov 2007 02:08:05 GMT

บนฟ้าอาจจะมีใครสักคนอยู่ข้างบน คอยลิขิตชะตาชีวิตของคนที่อยู่ข้างล่าง

เค้าคงกำหนดชะตาชีวิตของเราอยู่ คนข้างล่างเองก็คงพยายามที่จะกำหนดชีวิตของตัวเอง บางเรื่องเค้าคงยอมที่

จะให้เราได้กำหนดเอง แต่บางเรื่องเค้าคงไม่ยอมแน่นอน แต่เราเชื่ออยู่อย่างหนึ่ง

ว่าเค้าคงเลือกสิ่งที่เหมาะสมกับเราเอาไว้แล้ว เราเองก็คงต้องยอมรับในสิ่งที่เค้ากำหนดมา

ความเจ็บปวดที่เราได้พบเจอมันอาจจะเป็นบททดสอบที่คนข้างบนได้ทำการทดสอบเรา

ว่าเราจะเข้มแข็งมากพอกับรางวัลที่เค้าจะมอบ

ให้แก่เราหรือไม่

นี่แหละชีวิต

Thu, 18 Oct 2007 11:56:50 GMT

ธรรมดาที่ไม่ธรรมดา

สิ่งธรรมดาที่ไม่ธรรมดา

อย่าได้เก็บเอาทุกอย่างมาใส่ไว้ในหัวใจ
จงกลั่นกรองเลือกเอาเฉพาะสิ่งดีๆ
อย่าเอาเรื่องไร้สาระมาทำให้หัวใจวุ่นวาย
เพราะมันมีแต่จะทำให้เราเป็นทุกข์
จงเก็บเอาแต่ดอกไม้สวย ๆ สายลมเย็น ๆ
ความฉ่ำชื่นความสดใสเข้ามาไว้ในความรู้สึก

โลกยังคงงดงาม จงมองดูโลกด้วยตาที่เปิดกว้าง
เธอเลือกได้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นสุขหรือทุกข์
เพราะว่าชีวิตนี้เป็นของเธอ

บางครั้ง เมื่อเรากลับมาบ้าน และต้องอยู่ตามลำพัง
นั่งฟังเสียงเข็มนาที เคลื่อนไปอย่างสม่ำเสมอ
ในความเงียบ และเราก็แอบคิดถึงเรื่องราวในวันเก่า-เก่า
บางภาพก็พร่ามัว
บางภาพก็ชัดเจน บางครั้งก็เรียกน้ำตา และ
บางคราก็ทำให้เราต้องยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปาก

ในวันที่เบื่อหน่าย
ลองนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาดูบ้าง
บางที อาจจะทำให้เรารู้ว่า วันข้างหน้าที่เหลืออยู่
เราควรใช้ชีวิตที่เหลือนี้ อย่างไร
ทุกวันที่ผ่านไป ก็อาจจะเป็นเพียงแค่ วันธรรมดา วันนึง
เรื่องราวที่ผ่านมาในแต่ละวัน อาจจะธรรมดา
เกินกว่าที่จะรู้สึกประทับใจและต้องเก็บบันทึก
ไว้ในความทรงจำ แต่ในความรู้สึกของฉันเอง
กับคิดว่า การที่เราได้ก้าวผ่านไปในวัน ๆ นึง
ได้พบผู้คน ได้มองดูท้องฟ้าเนี่ย มันไม่ใช่เรื่อง
ธรรมดาเลย หรือคุณเคยเห็นท้องฟ้าผืนเดียวนี้
มีก้อนเมฆซ้ำกันหรือ? ... ก็เปล่า

ฉากชีวิตของคนเรา เปลี่ยน background ไป
ทุกวัน ถ้าหากว่าเราจะมองย้อนกลับไป คุณจะรู้ว่า
ไม่เคยมีวันไหนเลย ที่ชีวิตของเราถูกฉายซ้ำ ฉะนั้น
ทุกวันที่ผ่านเลย ย่อมมีคุณค่าอยู่ในตัวเองเสมอ
ถึงแม้ทุก ๆ วันของคุณนั้น เป็นเพียงวันธรรมดา วันนึง
ก็ตามทีเถอะ

ซึมซับความธรรมดาของเราไว้ให้ดี แล้วคุณจะรู้ว่า
ชีวิตที่แสนจะธรรมดาของเรานี้...แท้จริงแล้ว
มันไม่ธรรมดาเลย

ไม่อยากให้ทุกคนท้อแท้กับชีวิต
ไม่อยากให้ทุกคนหมดสิ้นความหวัง
ไม่อยากให้ทุกคนต้องหมดแรงพลัง
มีความหวังยั่งยืนอยู่บนผืนดิน

"จงอย่าปล่อยให้ความท้อแท้เพียงน้อยนิด
ต้องทำให้เราสูญเสียหนทางอันสดใส (ข้างหน้า)"

Photo Album: To HongKong1

Fri, 16 Nov 2007 20:17:52 GMT

To HongKong1

ณ สุวรรณภูมิ

รอขึ้นเครื่อง

บนเครื่อง1

บนเครื่อง2

บนเครื่อง3

หน้าโรงแรม

ไปทำบุญล้างซวย

รอไปเที่ยว

ขอให้สมหวัง

3 สาวใครสวยสุด

More Photos...